Λίγα λόγια για το έργο:
Στο «Πολλή φασαρία για το τίποτα» ο Σαίξπηρ δραματοποιεί ένα πολύ αρεστό του θέμα, που δεν είναι άλλο από τον έρωτα, ο οποίος καταλήγει σε έναν θεμελιακό θεσμό του κοινωνικού οικοδομήματος, όπως είναι ο γάμος. Απλώς στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο δρόμος που οδηγεί στην αίσια έκβαση του γαμήλιου δεσίματος των δύο ερωτευμένων ζευγαριών του έργου, γίνεται με πολλή φασαρία.
Η φασαρία προκαλείται από την επαναλαμβανόμενη και επίμονη -ίσως και ξεροκέφαλη – άρνηση αποδοχής των πραγματικών συναισθημάτων που τρέφουν οι δύο πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες του έργου, ο Βενέδικτος και η Βεατρίκη, ο ένας για τον άλλον, που τους παρασύρει σε έναν λαβύρινθο συναισθηματικής καταπίεσης, η οποία τους κάνει να εκφράζονται και να εκδηλώνονται με επιθετική άμυνα, όχι τόσο για να μην πληγώσουν τον εγωισμό και την αυταρέσκεια τους, όσο για να μην πληγωθούν οι ευαίσθητες καρδιές τους από την πιθανή – όπως πιστεύουν – απόρριψη του έρωτα τους από τον άλλον.
Ο μεγαλοφυής Σαίξπηρ, με την πρωτοποριακή γραφή του, δεν έγραψε αυτό το έργο σαν μία απλή κωμωδία, αλλά επιχειρεί να συνθέσει μία τολμηρή αλχημεία, αναμειγνύοντας σε σωστές δόσεις το κωμικό με το τραγικό στοιχείο, το υψηλό με το γκροτέσκο, την ψυχή με τις αισθήσεις.
