Οι Ημέρες της Πιανιστικής Τέχνης, που και αυτή την χρονιά έλαβαν χώρα στην Φλώρινα, κατά το τριήμερο 28, 29 Φεβρουαρίου και 1 Μαρτίου, πέρασαν και δεν ακούμπησαν τους Φλωρινιώτες, οι οποίοι περί άλλα τυρβάζοντες, έλαμψαν για μία ακόμα φορά δια της απουσίας τους. Ήταν ηχηρή η απουσία όλων, ουδενός εξαιρουμένου, τοπικών ιθυνόντων, κοινού, εκπροσώπων του τύπου και ανθρώπων του χώρου της μουσικής.
Κατά την διάρκεια καί των τριών συνολικά ημερών που διήρκεσε η Γιορτή αυτή της Κλασσικής Μουσικής με τον υπέροχο συμβολικό τίτλο «Γιορτάζομε τον Ερχομό της Άνοιξης», η παρουσία του τοπικού κοινού από όλες τις πλευρές ήταν αληθινά απογοητευτική, θλιβερή, καθότι δεν ξεπερνούσε σε αριθμό τα έξι με επτά άτομα την κάθε ημέρα.
Είναι πραγματικά κρίμα να μην εκτιμάται μία τέτοια ποιοτική εκδήλωση και να απαξιώνεται ένα τόσο υψηλού επιπέδου ρεσιτάλ δεξιοτεχνίας σπουδαίων βιρτουόζων της τέχνης του πιάνου όταν για να παρακολουθήσει κάποιος κάτι ανάλογο στο Μέγαρο Μουσικής θα χρειαζόταν να πληρώσει αδρά. Και το χειρότερο και πλέον αποκαρδιωτικό είναι ότι το ίδιο συνέβη και όλες τις φορές που μας τίμησαν με την καλλιτεχνική παρουσία τους οι εξαίρετοι αυτοί καλλιτέχνες, με προεξάρχοντα τον Καθηγητή του Ιονίου Πανεπιστημίου Λάμπη Βασιλειάδη, χάρη στις φιλότιμες και άοκνες προσπάθειες του οποίου είναι εφικτή η πραγματοποίηση του σπουδαίου αυτού καλλιτεχνικού γεγονότος και χάρη στην επιθυμία του να τιμήσει τον τόπο καταγωγής του, παρόλο που αυτός δεν τον τιμά. Και αντί να τιμήσομε, να εκτιμήσομε και να στηρίξομε εμείς απαξιώνομε.
Φεύ! Δυστυχώς, εμετρήθημεν και ευρέθημεν ελλιποβαρείς!
Κρίμα, κρίμα, κρίμα για μία πόλη που θέλει να ονομάζεται πόλη των γραμμάτων και των τεχνών, μάλλον κατ’ ευφημισμόν εσχάτως.
