Όσο πλησιάζει η μαύρη επέτειος
ταξιδεύεις σαν Ίκαρος
με τα φτερά της φαντασίας
μέχρι να λιώσουν από την πραγματικότητα
ένα σύννεφο σε περιμένει
στην επόμενη στροφή ανατολικά
και νότια χαραγμένη η πορεία
σαν χορδή ενός τόξου
που στοχεύει την πατρίδα
είδωλο η νήσος καθώς τέμνεται
σε πολλούς άξονες ενός τροχού
συνθλίβοντας ζωές και όνειρα
ποτέ δεν υπήρξαμε
γεννηθήκαμε αγνοούμενοι
κανένας δεν μάς ψάχνει πια
ούτε κόκκαλο θα βρεθεί για επιβεβαίωση
στάχτη ριγμένη όχι στην αγαπημένη θάλασσα
αλλά σ’ έναν υπόνομο συνηθισμένο
εκεί στην αγορά που πίνουμε τον καφέ μας
6-7-26.
Ρηγίνος
