† ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ
ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΚΛΗΡΟ,
ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ, ΤΙΣ ΜΟΝΑΧΕΣ,
ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕΣ
ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΜΑΣ,
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ
Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς μου ἐν Κυρίῳ,
Χριστὸς Ἀνέστη!
Ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ γέμισε τὸν κόσμο φῶς, χαρά, ἐλπίδα καὶ σφράγισε ὁριστικὰ τὴν πορεία τῆς ἀνθρωπότητος. Ὁ θάνατος δὲν κυριαρχεῖ πλέον ὡς ἀπόλυτη δύναμη, ὁ φόβος δὲν δεσμεύει τὴν ἀνθρώπινη καρδιὰ καὶ ἡ ἀπελπισία δὲν ἔχει τὸν τελευταῖο λόγο. Ἡ ζωή φανερώθηκε ἰσχυρότερη ἀπὸ κάθε μορφὴ φθορᾶς καὶ γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία ὁμολογεῖ μὲ παρρησία αὐτὴ τὴ χαρά. Ὄχι ἀπὸ συνήθεια, ἀλλὰ ἀπὸ βαθιὰ γνώση ὅτι ἡ ζωή ἐπικράτησε καὶ ὅτι τὸ φῶς ποὺ ἀνέτειλε ἀπὸ τὸν Τάφο φωτίζει τὸν δρόμο τοῦ ἀνθρώπου¹.
Τὸ Πάσχα δὲν εἶναι ἁπλῶς μία ἑορταστικὴ ὑπενθύμιση τοῦ παρελθόντος οὔτε μία συγκινησιακὴ κορύφωση λίγων στιγμῶν. Εἶναι ἡ καρδιὰ καὶ τὸ θεμέλιο τῆς πίστεώς μας. Χωρὶς τὴν Ἀνάσταση, ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας θὰ ἦταν κενὸς καὶ ἡ μαρτυρία της ἀδύναμη². Τώρα ὅμως ὁ βίος μας ἀποκτᾶ σταθερὸ προσανατολισμό, ἡ ἱστορία βρίσκει νόημα καὶ ὁ ἄνθρωπος καλείται νὰ σταθεῖ ὄρθιος, μὲ πίστη, εὐθύνη καὶ ἐλπίδα.
Τί σημαίνει, ὅμως, αὐτὴ ἡ ἀναστάσιμη ἀλήθεια γιὰ τὸν καθέναν μας στὴν καθημερινὴ του πορεία; Μήπως περιορίζεται σὲ ἕναν πανηγυρικὸ χαιρετισμὸ καὶ σὲ λίγες στιγμὲς χαρᾶς ποὺ γρήγορα ξεχνιοῦνται; Ἡ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι καθαρὴ καὶ κατηγορηματική. Ὁ θάνατος ἔχασε τὴν ἐξουσία του καὶ δὲν ἔχει πλέον τὸν τελευταῖο λόγο πάνω στὸν ἄνθρωπο³. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ πιστὸς μπορεῖ νὰ πορεύεται μὲ θάρρος, χωρὶς φόβο, γνωρίζοντας ὅτι ἡ ζωή ἔχει νικήσει.
Ὁ κόσμος μας δοκιμάζεται ἔντονα. Κυριαρχεῖ ἡ ἀβεβαιότητα, ἡ διάσπαση καὶ ἡ πνευματικὴ κόπωση. Ὁ ἄνθρωπος χάνεται εὔκολα μέσα στὸν θόρυβο τῆς ἐποχῆς, στὴν ἀδιάκοπη ταχύτητα τῆς ζωῆς καὶ σὲ εἰκόνες ποὺ σκληραίνουν τὴν καρδιὰ καὶ θολώνουν τὸν νοῦ. Μέσα σὲ αὐτὲς τὶς συνθήκες, τὸ ἀναστάσιμο φῶς δὲν ἐπιβάλλεται, ἀλλὰ προσφέρεται ὡς βεβαιότητα.
Ὁ Θεὸς δὲν μας ἐγκαταλείπει, ἀλλὰ παραμένει κοντά μας, συνοδοιπόρος σὲ κάθε δυσκολία⁴. Ἡ χαρὰ ποὺ ἀναβλύζει ἀπὸ τὸν κενὸ Τάφο δὲν εἶναι πρόσκαιρη εὐφορία οὔτε στιγμιαία συναισθηματικὴ ἀνάταση. Εἶναι ἐσωτερικὴ δύναμη, εἰρήνη καρδιᾶς καὶ ἀντοχὴ στὸν χρόνο. Εἶναι ἡ δυνατότητα νὰ συγχωρεῖς, νὰ ἀντέχεις, νὰ ἐλπίζεις καὶ νὰ προχωρεῖς, ἀκόμη καὶ μέσα στὶς δυσκολίες. Αὐτὴ ἡ χαρὰ καλεί τὸν ἄνθρωπο σὲ ἀλλαγὴ ζωῆς καὶ σὲ ἔμπρακτη μετάνοια⁵.
Ἡ ἀναστάσιμη ἐμπειρία δὲν βιώνεται ἀτομικά, ἀλλὰ ὡς κοινὴ πορεία καὶ ζωὴ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας⁶. Κέντρο τῆς παραμένει ἡ Θεία Εὐχαριστία, ὅπου ὁ Χριστὸς προσφέρεται ὡς ἐφόδιο. Δὲν πρόκειται γιὰ μία τυπικὴ συμμετοχὴ οὔτε γιὰ συνήθεια, ἀλλὰ γιὰ συνάντηση ποὺ μεταμορφώνει, στηρίζει καὶ ἀνακαινίζει τὸν ἄνθρωπο⁷.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς τονίζει μὲ σαφήνεια ὅτι ἡ πορεία περνᾶ μέσα ἀπὸ τὸν προσωπικὸ ἀγῶνα καὶ τὴ σταύρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, καθὼς ἂν πεθάναμε μαζί Του, θὰ ζήσουμε καὶ μαζί Του⁸. Χωρὶς αὐτὴ τὴν πορεία, τὸ Πάσχα κινδυνεύει νὰ παραμείνει λόγος καὶ ὄχι βίωμα. Ὁ ἴδιος Ἀπόστολος μᾶς ὑπενθυμίζει ἀκόμη ὅτι ὅποιος ζεῖ ἐν Χριστῷ γίνεται νέα κτίση⁹. Ἡ ζωή δὲν μένει στάσιμη οὔτε ἐγκλωβίζεται στὸ παρελθόν, ἀλλὰ προχωρεῖ, μεταμορφώνεται καὶ φωτίζεται.
Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι ἀνθρώπινο κατόρθωμα οὔτε ἀποτέλεσμα ἐξωτερικῆς ὀργάνωσης. Εἶναι καρπὸς πνευματικῆς ἐγρήγορσης καὶ εὐθύνης. Γι’ αὐτὸ καὶ καλούμαστε νὰ διαφυλάσσουμε με ὑπακοή, τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος¹⁰.
Ἡ ἀναστάσιμη ἐλπίδα δὲν ἐξαντλεῖται σὲ μία στιγμή, ἀλλὰ συνοδεύει τὸν πιστὸ σὲ ὅλη τὴν πορεία τῆς ζωῆς του, ὡς δύναμη ἀναγέννησης καὶ βεβαιότητα σωτηρίας¹¹. Ἐδῶ, ἂς θυμηθοῦμε τὰ λόγια τοῦ ποιητῆ: «ἡ ζωή καλεί, κι ὅποιος ἀκούει σηκώνεται»¹².
Ἡ ἀναστάσιμη ἀλήθεια, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρη ἡ πορεία τῆς ζωῆς τοῦ πιστοῦ, θέτουν μπροστά μας τρία θεμελιώδη δεδομένα:
Πρῶτον, ὅτι ὁ φόβος καὶ ἡ ἀπελπισία δὲν ἔχουν πλέον ἐξουσία ἐπάνω στὸν ἄνθρωπο¹³.
Δεύτερον, ὅτι ὁ θάνατος, ὅπως κι ἂν ἐμφανισθεῖ, δὲν ἔχει τὸν τελευταῖο λόγο¹⁴.
Τρίτον, ὅτι ἡ Ἀνάσταση δὲν ἀποτελεῖ στιγμιαῖο μήνυμα, ἀλλὰ τρόπο ζωῆς, σταθερὴ στάση καὶ καθημερινὴ μαρτυρία πίστεως¹⁵.
Ἀγαπητοί μου,
Νὰ μὴ φοβᾶστε τίποτε. Νὰ ἐμπιστεύεσθε τὴν Ἐκκλησία, νὰ κοινωνεῖτε τὸν Χριστό καὶ νὰ χαίρεσθε. Νὰ ὑπομένετε καὶ νὰ ἐλπίζετε πάντοτε.
Χριστὸς Ἀνέστη, ἀγαπητοί μου, Χριστὸς Ἀνέστη!
Με πατρικὲς εὐχές
Ὁ Ἐπίσκοπός σας,
† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ
Παραπομπές:
- Α΄ Κορ. 15,20
- Α΄ Κορ. 15,14
- Ιω. 11,25
- Ματθ. 28,20
- Κολ. 3,1
- Ρωμ. 12,5
- Ιω. 6,56
- Β΄ Τιμ. 2,11
- Β΄ Κορ. 5,17
- Εφ. 4,3
- Α΄ Πέτρ. 1,3
- Ἄγγελος Σικελιανός, Πνευματικὸ Ἐμβατήριο
- Ρωμ. 8,15
- Α΄ Κορ. 15,55
- Κολ. 2,12
