Μηναλλάγια στην κυπριακή, αυτές οι αλλαγές του καιρού το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου, προβλέπουν τις μετεωρολογικές συνθήκες όλου του έτους, μικρά χρονοπεράσματα της διάθεσης μας σαν σκουληκότρυπες διαφυγής σπάζοντας τα φράγματα του χώρου που μας χωρίζουν, πιασμένοι χέρι χέρι προχωρούμε έτσι όπως σχίζαμε τα κύματα του ανατολικού ανέμου, αυτά που έφεραν τα αποβατικά και ήταν στην γιορτή της Παναγίας όταν προέλαυναν δεύτερη φορά, αφού η Ελλάδα δεν έκανε διαπραγμάτευση ούτε πόλεμο, ενώ ” άι ημέτεραι δυνάμεις αναδιπλούνται ομαλώς” μαζί με το επαίσχυντο μήνυμα του Καραμανλή ότι ” η Κύπρος κείται μακράν” που δικαιολογούσε την ήττα και την ηττοπάθεια πριν την μάχη και έδινε άλλοθι στους εισβολείς. Πώς να ξεχάσουμε, το ίδιο γίνεται και τώρα με το Αιγαίο προετοιμάζοντας μας ψυχολογικά, όταν ένα καθ’ όλα νόμιμο καλώδιο
δεν μπόρεσαν να ποντίσουν και περιμένουμε τους Γάλλους να το κάνουν. Γυροφέρνοντας τον χρόνο όπως και τον καιρό αναλύουμε τις μνήμες που μάς συνδέουν, καταλογίζοντας στον καθένα τις ευθύνες που του αναλογούν για να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη.
13-8-26.
Ρηγίνος
