Το 1989 όταν ήμουν διευθυντής στην διεύθυνση υγιεινής και πρόνοιας με την ιδιότητα του υγιεινολόγου, συμμετείχαμε σε συνέδριο για τα ναρκωτικά στο Ειρήνης και φιλίας όταν υφυπουργός υγείας ήταν ο Σκουλάκης, για μια ολόκληρη εβδομάδα. Από Φλώρινα είμασταν εγώ, η επισκέπτρια υγείας, δύο κοινωνικοί λειτουργοί και ένας αστυνόμος. Υπήρχαν και του δικαστικού κλάδου δικαστές και εισαγγελείς. Μας είχε δοθεί πλούσιο έντυπο υλικό αλλά δεν υπήρχε συντονισμένη συνέχεια για ενημέρωση του πληθυσμού. Όλα γίνονταν με δική μας πρωτοβουλία στα πλαίσια της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας γιατί ταυτόχρονα εργαζόμουν και στο Κέντρο υγείας. Η μόνη σοβαρή προσπάθεια για ενημέρωση πληθυσμιακών ομάδων έγινε με το AIDS όταν πάλι πήγαμε δύο φορές Αθήνα για εκπαίδευση μαζί με μια επισκέπτρια υγείας έναν κοινωνιολόγο και μια συντονίστρια καθηγήτρια μέσης εκπαίδευσης.
Για ένα χρόνο γυρνούσαμε τα σχολεία με ομιλίες έντυπο υλικό και βίντεο. Συμπερασματικά για τις εξαρτησιογόνες ουσίες , τα πραγματικά στερητικά συμπτώματα διαρκούν τρεις μέρες είτε είναι τσιγάρο είτε ηρωίνη. Μετά το θέμα είναι η ψυχική εξάρτηση. Τα παιδιά μέχρι 12 χρονών πρέπει να τα ξέρουν όλα γιατί από τότε ξεκινούν οι κίνδυνοι. Να ξεχωρίζουν την κάνναβη από την ηρωίνη που σκοτώνει, ότι δεν είναι το ίδιο. Νόμιμες εξαρτησιογόνες ουσίες είναι το αλκοόλ το τσιγάρο και ο καφές. Σήμερα είναι και το διαδίκτυο και τα βιντεοπαιχνίδια εξίσου επικίνδυνα για την υγεία όταν γίνεται κατάχρηση.
Υπάρχουν κέντρα απεξάρτησης φτάνει να θέλει κάποιος να πάει ή να πειστεί, όχι δια της βίας. Η αστυνομία κάνει την δουλειά της και οι επαγγελματίες υγείας οφείλουμε να ενημερώνουμε. Το θέμα δεν εξαντλείται με μια ενημέρωση αλλά είναι ζήτημα αγωγής υγείας και παιδείας από το σπίτι και το σχολείο όπως και για την γενετήσια αγωγή.
7-5-26.
Ρηγίνος Μέσσιος
γιατρός
