Με ιδιαίτερη συγκίνηση και έντονο συμβολισμό, αλλά και προβληματισμό, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης 11 Μαρτίου, στην Αίθουσα Συνελεύσεων του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας, εκδήλωση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Η φετινή διοργάνωση είχε έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, καθώς ήταν αφιερωμένη στη μνήμη των πέντε γυναικών που έχασαν τη ζωή τους στο τραγικό δυστύχημα στο εργοστάσιο της «Βιολάντα».
Στο ξεκίνημα, μάλιστα, τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή, ενώ στην πρώτη θέση υπήρχαν τιμητικά πέντε κενές θέσεις με τα ονόματα των άτυχων γυναικών.
Την εκδήλωση συνδιοργάνωσαν το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Φλώρινας (Ε.Κ.Φ.), η Ένωση Γυναικών Ελλάδας – Παράρτημα Φλώρινας και ο Σύλλογος Γυναικών Ιτιάς, επιδιώκοντας να τιμήσουν τις εργαζόμενες που δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους και παράλληλα να αναδείξουν τη σημασία της ασφάλειας στους χώρους εργασίας, αλλά και την ανάγκη ουσιαστικής στήριξης της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκαν ομιλίες που ανέδειξαν σημαντικές πτυχές των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η γυναίκα σήμερα.
Ο πρόεδρος της EU-OSHA και γραμματέας υγείας και ασφάλειας της ΓΣΕΕ, Δρ. Ανδρέας Στοϊμενίδης, ανέπτυξε το θέμα «Ασφάλεια: Δικαίωμα ή Πολυτέλεια;», τονίζοντας τη σημασία της προστασίας της ζωής και της υγείας στους χώρους εργασίας.
Η ψυχολόγος Σταυρούλα Παπανικολάου μίλησε για την πίεση που δημιουργούν οι πολλαπλοί ρόλοι της γυναίκας στη σύγχρονη καθημερινότητα, με την ομιλία «Οι 24 ώρες δεν είναι αρκετές: Το τίμημα των πολλαπλών ρόλων».
Από την πλευρά του, ο ιατρός γυναικολόγος Λάζαρος Λαβασίδης αναφέρθηκε στο θέμα «Μητρότητα: Δικαίωμα ή δέσμευση;», προσεγγίζοντας τις κοινωνικές και προσωπικές διαστάσεις της μητρότητας.
Τέλος, η μηχανικός – πολιτικός Όλγα Μαρκογιαννάκη μίλησε για τη θέση και τον ρόλο της γυναίκας στην πολιτική, επισημαίνοντας την ανάγκη για μεγαλύτερη συμμετοχή και ισότιμη εκπροσώπηση.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με ανοιχτό διάλογο με γυναίκες, κατά τον οποίο αναδείχθηκαν ζητήματα που αφορούν την καθημερινότητα τους, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στον εργασιακό χώρο και την ανάγκη για πραγματική ενδυνάμωση και στήριξη.
Την εκδήλωση χαιρέτισαν οι πρόεδροι των φορέων που τη συνδιοργάνωσαν, ο Κωνσταντίνος Σιάκος από το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Φλώρινας, η Χρυσούλα Μάντση από την Ένωση Γυναικών Ελλάδας – Παράρτημα Φλώρινας και η Φρειδερίκη Τζώτζη από τον Σύλλογο Γυναικών Ιτιάς, καθώς και ο αντιδήμαρχος Φλώρινας Μιχάλης Χάτζιος και η πρόεδρος του Επιμελητηρίου Φλώρινας Βαλίνα Ρόζα.
Την εκδήλωση συντόνισε η Αλέκα Ηλιού, επιστημονική συνεργάτης του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ.
Νωρίτερα, ο κ. Ανδρέας Στοϊμενίδης Πρόεδρος Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την υγεία και την ασφάλεια στην εργασία, πρόεδρος ΟΣΕΤΕΕ, Γραμματέας υγείας και ασφάλειας της εργασίας στη ΓΣΕΕ παραχώρησε δηλώσεις και είπε τα εξής:
«Είναι ιδιαίτερα τιμητική η πρόσκληση του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας και του Προέδρου του, του Κώστα Σιάκου και ανταποκρίθηκα αμέσως, με τιμή και χαρά, σε αυτήν. Γίνεται σε ένα χρονικό διάστημα, όπου η ημέρα της γυναίκας δεν είναι γιορτή αλλά είναι μια εκδήλωση τιμής και μνήμης για τις εργαζόμενες στην Ελλάδα και ιδιαίτερα για τα θύματα του πολύνεκρου βιομηχανικού εργατικού δυστυχήματος στην Βιολάντα, το οποίο αναδεικνύει δύο πάρα πολύ σημαντικά ζητήματα. Αναδεικνύει την κλιμάκωση των εργατικών δυστυχημάτων στη χώρα, η οποία έχει ξεπεράσει κάθε όριο για το 2025, όπου μέσα από την έρευνα της Ομοσπονδίας μας, της ΟΣΕΤΕΕ, έχουμε φωτίσει ότι 201 εργαζόμενοι έχουν χάσει τη ζωή τους στους χώρους εργασίας και, από την άλλη, αναδεικνύει και την ανισότητα στους χώρους εργασίας ανάμεσα στις γυναίκες και στους άντρες, η οποία συνεχίζει να υπάρχει, μειώνεται με πάρα πολύ μικρούς ρυθμούς.
Η ανισότητα αυτή έχει να κάνει τόσο με τα ζητήματα τα μισθολογικά, όπου οι εκτιμήσεις του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ αναφέρουν ότι, λόγω της έλλειψης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και ουσιαστικά των συλλογικών ρυθμίσεων και των κανόνων στην εργασία, η αμοιβή μεταξύ γυναικών και ανδρών για την ίδια εργασία είναι 13,4% χαμηλότερα για τις γυναίκες και βέβαια οι γυναίκες παραμένουν πιο ευάλωτες σε διάφορους επικίνδυνους παράγοντες, όπως είναι το burnout και η ψυχοκοινωνικοί κίνδυνοι, καθώς έχει παρατηρηθεί ότι η απουσία των γυναικών από τη δουλειά είναι σε πολύ μεγαλύτερα ποσοστά από αυτή των ανδρών, όπως επίσης και ότι είτε σε διευθυντικές θέσεις είτε σε θέσεις άλλων βαθμίδων, η πίεση η οποία υπάρχει στις γυναίκες είναι μεγαλύτερη από την αντίστοιχη των ανδρών».
Για τους αριθμούς των εργατικών ατυχημάτων το 2025 σε σχέση με προηγούμενες χρονιές ανέφερε «Το 2022, σύμφωνα με την ερευνά μας, είχαμε 104 απώλειες στους χώρους εργασίας, το 2023 είχαμε 179, το 2024 είχαμε 149 και πέρσι 201 απώλειες, ενώ φέτος μέχρι σήμερα είμαστε στις 28 απώλειες στους χώρους εργασίας, ένας πάρα πολύ μεγάλος αριθμός, ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη η μείωση των εργατικών δυστυχημάτων έχει εξελιχθεί σε σταθεροποίηση, στην χώρα μας η σταθεροποίηση των προηγούμενων ετών έχει εξελιχθεί κάτω από την τελευταία πενταετία σε κλιμάκωση των εργατικών δυστυχημάτων».
Μεταξύ άλλων, μίλησε για κάποιες προτάσεις που έγιναν με στόχο την μείωση των εργατικών ατυχημάτων «Έχουμε υποβάλει δεκάδες προτάσεις. Μάλιστα, η περίοδος η πιο επίκαιρη ήταν το περασμένο Οκτώβριο όπου ψηφίστηκε ο νόμος Κεραμέως. Δυστυχώς έγινε αποδεκτή μισή από τις δεκάδες προτάσεις που υποβάλαμε, για την ηλεκτρονική καταγραφή των παρατηρήσεων του Τεχνικού Ασφαλείας, η οποία αποφασίστηκε, υιοθετήθηκε, αλλά δεν έχει εφαρμοστεί μέχρι τώρα, μισό χρόνο μετά την ψήφιση του νόμου. Μπορώ να σας αναφέρω τις κύριες θεσμικές προτάσεις τις οποίες έχουμε υποβάλει. Η πρώτη είναι η επιστροφή στο Υπουργείο Εργασίας της Ανεξάρτητης Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας, καθώς θεωρούμε ότι δεν έχει λειτουργήσει η ανεξαρτητοποίηση, απλά έγινε για την απέκδυση του πολιτικού κόστους στα θέματα της Υγείας και Ασφάλειας της Εργασίας από την πλευρά του Υπουργείου. Πρέπει να επιστρέψει πίσω, να ενδυναμωθεί στελεχειακά, τεχνολογικά, διοικητικά και να αναβαθμιστεί σε γενική γραμματεία του Υπουργείου.
Η δημιουργία φορέας ασφάλισης επαγγελματικού κινδύνου και επαγγελματικών ασθενειών, το οποίο θα είναι ένα ασφαλιστικό ταμείο στο οποίο οι εργοδότες θα αποδίδουν τέτοιο ασφάλιστρο ανάλογα με τον αριθμό των εργαζομένων που απασχολούν και την κατάσταση της επικινδυνότητας της επιχείρησής τους. Με αυτόν τον τρόπο, οι εργοδότες θα αποκτούν οικονομικό κίνητρο για να τηρούν τα μέτρα Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία και δεν θα πληρώνουμε μέσω των ασφαλιστικών ταμείων όλοι εμείς το αποτέλεσμα της εργοδοτικής ασυδοσίας στα θέματα Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία.
Επίσης, μία άλλη θεσμική πρόταση που υποβάλαμε ήταν η υποχρεωτική εκλογή Επιτροπών Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία στις μεσαίες και μεγάλες επιχειρήσεις, όπως γίνεται στην Κύπρο. Με αυτόν τον τρόπο έχει αποκατασταθεί η συνεργασία μεταξύ των εργοδοτών και των εργαζομένων μέσα στην επιχείρηση. Δυστυχώς, ούτε αυτή η πρόταση έγινε αποδεκτή. Εάν γινόταν αυτή η πρόταση αποδεκτή, πιθανότατα να είχαμε επιτροπή Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία στη Βιολάντα, άρα τα θέματα αυτά να αντιμετωπίζονταν πιο αποτελεσματικά.
Το Εθνικό Συμβούλιο για την Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία πρέπει να αποκτήσει αποφασιστικό ρόλο, να βάζει τους στρατηγικούς στόχους και να κάνει ετήσια αξιολόγηση για το πού βρισκόμαστε και τι πρέπει να βελτιώσουμε. Δυστυχώς, ο ρόλος του είναι τυπικός.
Έχουμε προτείνει ότι πρέπει να υπάρχει μια μόνιμη ομάδα, στην οποία θα είναι μέσα και οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι και η κυβέρνηση μια τριμελής ομάδα, η οποία θα αναλύει το κάθε περιστατικό και θα προχωρεί άμεσα σε προτάσεις στο Υπουργείο για το πώς δεν θα επαναληφθεί αυτό το περιστατικό στο επόμενο διάστημα.
Μία πρόταση ακόμα είναι η συγκέντρωση στο Υπουργείο Εργασίας όλων των δραστηριοτήτων, των αρμοδιοτήτων και των υπευθυνοτήτων στα θέματα υγείας και ασφάλειας στην εργασία. Γιατί έχουμε την επιθεώρηση μεταλλίων στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, έχουμε το λιμενικό και τις αντίστοιχες αρχές στα επαγγέλματα της θάλασσας και έχουμε και την επιθεώρηση εργασίας, έχουμε κάποιες αρμοδιότητες στο Υπουργείο Ανάπτυξης οι οποίες αναδύθηκαν μέσα από το δυστύχημα στην Βιολάντα. Οπότε νομίζουμε ότι όλα αυτά πρέπει να συγκεντρωθούν στο Υπουργείο Εργασίας για να υπάρχει ενιαία και πιο αποτελεσματική συγκέντρωση στα ζητήματα προστασίας της υγείας και ασφάλειας και πάνω απ’ όλα πρέπει να ενδυναμώσουμε τον τριμερή διάλογο. Δεν είναι κάτι γενικό αυτό. Τον διάλογο ανάμεσα στους εργοδότες στην κυβέρνηση και στους εργαζόμενους που αποτελεί την βάση σε όλη την Ευρώπη για τις αποφάσεις που παίρνονται και για την εφαρμογή αυτών των αποφάσεων. Και κάτι τελευταίο θεωρούμε πάρα πολύ σημαντική και την αύξηση, την θεσμοθέτηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Οι κοινωνικοί εταίροι κάνανε κάποια βήματα το επόμενο διάστημα περιμένουμε από την κυβέρνηση να ανταποκριθεί στην πράξη. Δεν είναι δυνατόν στην Ευρώπη η κάλυψη να είναι στο 83% στον ιδιωτικό τομέα και στην Ελλάδα η κάλυψη να είναι στο 20%. Και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όταν μιλάμε για συλλογικές συμβάσεις εργασίας αναφερόμαστε και στα ζητήματα των αμοιβών, αλλά αναφερόμαστε και στα ζητήματα της υγείας και ασφάλειας και των όρων εργασίας σε μία επιχείρηση.
